Brennan Wedl: een debuut vol "grungetry"

Soms ligt er een plaat in de winkel die niet door een marketingmachine naar voren wordt geschoven, maar die je gewoon moet horen. Deze keer is dat een tip van Bob zelf: het titelloze debuut van Brennan Wedl, sinds 21 augustus uit op ANTI- Records. Een plaat die americana en grunge samenbrengt op een manier die verrassend natuurlijk klinkt.

Hoewel dit haar debuut voor ANTI- is, is Wedl allerminst een nieuwkomer. Ze brengt al sinds 2012 solomuziek uit en richtte in 2015 samen met vrienden de queercore-band Dazey & The Scouts op. Wie die band kent, herkent op de nieuwe plaat misschien de rauwere, grungier kant: het album Maggot uit 2017 geldt als een van de bakens uit die periode. Daarna volgden jaren van touren, schrijven en solo-uitgaven, waaronder de ep Sleeping With Jeans On uit 2021.

Die lange weg is ook de reden dat dit album zo vanzelfsprekend voelt. Wedl vertelde in een interview dat haar band de nummers de afgelopen jaren zo vaak live speelde, dat het bijna voelde alsof ze het album elke avond opnieuw uitbrachten. Een aantal nummers is dan ook een heropname van eerder werk, zoals "I Wanna Be Your TV" van die ep uit 2021. Haar conclusie: geduld is een schone zaak!

Wedl noemt de stijl zelf "grungetry": een middenweg tussen punk, grunge en Americana. Denk aan de scherpe randen van de jaren-negentigrock, maar gespeeld met de warmte en het verhalende van oude country. Critici trekken parallellen met Sheryl Crow en Hole, twee namen die je zelden in één adem noemt, maar die hier prima naast elkaar passen.

Tekstueel draait veel om ruimte en oneindigheid. Wedl zingt over een "supervoid", een beeld dat in "Pretty Little Fantasy" terugkomt, en daarnaast over kleine, alledaagse magie: een klavertje vier op het parkeerterrein , vriendschap in tijden van stress, en de verleiding om altijd een "delight" te willen zijn. Dat laatste lost ze op dit album bewust op: ze vertelt dat ze vroeger terugdeinsde voor het idee om als iets anders dan een genot te worden gezien, en dat ze nu juist de volle breedte van zichzelf laat horen. Het slotnummer heet niet voor niets "When the Crazy Comes Out" (en dat is een absoluut hoogtepunt op deze plaat!).

Voor de productie haalde Wedl twee namen binnen met een stevige reputatie: Katie Crutchfield (Waxahatchee) en Brad Cook (bekend van onder meer Bon Iver, Hurray for the Riff Raff en Mavis Staples). Beiden produceerden niet alleen, maar speelden ook mee. Op gitaar hoor je bovendien Lindsey Jordan van Snail Mail, aangevuld door Colin Croom en Matt McCaughan.

De opnames vonden plaats tijdens een verblijf van tien dagen in Cooks studio in Durham, North Carolina. Dat tempo hoor je terug: de plaat klinkt warm, urgent en live, zonder dat het slordig wordt.

Voor fans van Waxahatchee, Snail Mail, Soccer Mommy, Francis of Delirium of de rauwere kant van de Americana is dit een plaat die je niet wilt missen!