Jake Bugg – Alamo: terug naar de kern

Jake Bugg was negentien toen hij met zijn titelloze debuut de Britse hitlijsten bestormde, en inmiddels is hij een ervaren songwriter die geen enkele noodzaak meer voelt om iets te bewijzen. Misschien is dat precies waarom Alamo, vandaag uitgekomen, zo goed werkt. Dit is zijn zevende album, en het klinkt als een plaat van iemand die eindelijk precies doet wat hij wil.

Even terug in de tijd. Bugg groeide op in Clifton, een buitenwijk van Nottingham, en brak in 2012 door met een mix van folk, skiffle en rock-'n-roll die ver voorbij zijn leeftijd leek te gaan. Zijn debuut stond meteen bovenaan de Britse albumlijst, en nummers als "Lightning Bolt" en "Two Fingers" werden overal meegezongen. Op Shangri La (2013) werkte hij samen met Rick Rubin, en daarna volgden platen waarin hij steeds weer iets nieuws probeerde: van de rock-'n-roll van On My One (2016) tot de rustigere, soulvolle toon van Saturday Night, Sunday Morning (2021). Daarna kwam A Modern Day Distraction (2023).

Met Alamo zet hij een volgende stap, en niet alleen artistiek. Het is zijn eerste album als onafhankelijk artiest, na zijn vertrek bij een major label, en uitgebracht op Lovebugg Recording en Thirty Tigers. Zelf zei hij dat de plaat alleen zou werken als hij eerlijk was en zich zo kwetsbaar mogelijk opstelde.

Dat gevoel van eerlijkheid hoor je er direct in terug. Alamo is opgenomen in Londen met producer Jimmy Hogarth en songwriter Steve McEwan, en klinkt rauw, warm en rootsy. Er is geen overdaad aan productie. Hogarth laat de nummers ademen en geeft Buggs stem en gitaar de ruimte. Het gevoel is dat van een plaat die weer dicht bij zijn vroege werk komt, maar met de rijpheid van een man die er inmiddels een paar jaar meer op heeft zitten.

De eerste single "Never Can Tell" laat meteen zien waar het om draait: een levendig nummer over wie je kunt vertrouwen en hoe je op je eigen instinct leert vertrouwen, gebracht met precies genoeg zwier om het niet zwaar te laten klinken. Het album opent met "When The Night" en bevat verder onder meer de titeltrack "Alamo", "Trapped In A Cage", "Tall Poppies" en "Cloud In The Sky". Het slotakkoord "Everywhere I Go" sluit een compacte plaat van elf nummers af, zonder dat er ook maar één moment van overbodige vulling is.

Alamo is geen plaat die de wereld wil verbazen, maar wel een die je met een tevreden glimlach laat achter. Het is het soort album dat groeit met elke luisterbeurt: de melodieën blijven hangen, de teksten krijgen meer gewicht naarmate je ze beter kent, en de productie verveelt nooit. Voor wie Bugg sinds zijn eerste jaren volgt is dit een thuiskomst. Voor wie hem nog niet kent is het een uitstekende plek om te beginnen.

Bestel Alamo hier: